Featured articles

දෙහි:සුවඳ, රස සහ කටු- සවෘත රුවක් බඳු කාන්තා ආත්මය, තැනින් තැනින් සිදුරු කොට කාන්දු කරවන නිමැවුමක්

-2012-04-09 13.56.20

හිමාලි ගේ ‘දෙහි’ එක හුස්මට කියැවූවෙමි. වින්දෙමි. සවෘත රූපයක් බඳු කාන්තා ආත්මය, හදවත, තැනින් තැනින් සිදුරු කොට කාන්දු වෙන්න සලසන අපූරු නිමැවුමකි ඒ. මෙය සරල රොමාන්තික ශෛලියකින් ලියැවී ඇත. නමුදු ඊට එහා ගිය සියුම් පුද්ගල චරිත නිරීක්ෂණ ඔස්සේ දිග හැරෙන මනෝභාවයන් හා දේශපාලනය අපට ඒත්තු ගැන්වෙන්න දෙන හැටි නිර්මාණශීලීත්වය මුහුවුණු මනා සංයමයකින් යුක්තය. භෞතික පරිසර තුනක් ඔස්සේ දිග හැරෙන මෙම කතාව හා එහි ඇතුළතින් දිවෙන තවත් කතා, හිමාලි මෙන්ම විදේශගතව සිටින මා හට වඩාත් සමීප අත්දැකීම් ලෙස දැණුනි.

ඇය විටෙක පිරිමියෙකු සේ කතාවේ එන පිරිමි චරිත උත්තම පුරුෂයෙන් ලිහා දමයි. එය කෙතරම් සාර්ථක උපක්‍රමයක් වී දැයි සිතෙන්නේ, ඒ ඒ චරිත හැසිරෙන ආකාරය, සිතන පතන ආකාරය තුළ කිසිම ආගන්තුක බවක් මට නොදැණුන නිසාය. 2012 දී එළි දුටු මේ කෘතිය හිමාලි ලියන්නට ඇත්තේ විදේශගතව සිටින අතරතුරදී ම යැයි මම අනුමාන කරමි. නමුත්, උපන් බිමෙන් රැගෙන ආ මතක වස්තුව ඉතා සුරැකීව තබා ගෙන අර පරිස්සමින් යොදාගෙන ලියා ඇති අයුරු මනරම්ය. මව්බිම් අතැර එන බොහෝ අයගෙන් නොදැනෙන්නට සීරුවට ගිලිහී යන ඒ මතකයන් හමුවේ, හිමාලි විදේශගතව සම්පාදනය කරන මේ කෘතිය කියවද්දී ඒ තුළ කිසිම ආගන්තුක බවක් මට නොදැණුනි. ඒ අතින් ඈ ඉතා සාර්ථක යැයි මට හැඟේ.

ඇගේ ලිවීම ගැන කියනවා නම්, මේ ලියැවිල්ල තුළ නොබියව ඈ සිය පෑන මෙහෙයවයි. සාම්ප්‍රදායික සවෘත ගැහැනියට මුළු ගැන්වෙන්න ඉඩ නොදී මුළු මනින් විවර කොට අපට පෙන්වයි. ඈ පෙළන ලජ්ජාව අතු පතු ගා දමයි. ඈ විවෘතව ලියයි. බොරු කාන්තා සුචරිතවාදය නොතකා, ඈට එල්ලවිය හැකි තර්ජන ගර්ජන නොතකා සෑම විටමම ඇත්තම ලියන්න උත්සාහ ගනියි. හිමාලිගේ ඒ නිර්භය ලක්ෂණ තුළ ඒ ඒ චරිත වල පුද්ගල ආත්මයන්ට, වඩා සාධාරණව අප හමුවේ නිරාවරණය වන්නට ඈ ඉඩ ප්‍රස්ථා සලසයි. භාෂාව ගැන කියනවා නම්, සරල වූවද ඈටම අනන්‍ය වූ ස්වරූපයකින් සුඛ නම්‍යව ගලා යයි.

‘දෙහි’ තුළ මා සිත් නොගත් තැනක් කියනවා නම්, කතාවේ අන්තිමේ යසීමා රහස් පරීක්ෂක වරියක් කිරීම සම්බන්ධව මම පෞද්ගලිකව සතුටු නැත. යසීමාට යසීමා ලෙසම ඉන්න හැරියා නම් වඩා හොඳ යැයි සිතුණි. ඊට අමතරව කියන්නට තරම් වරදක් මම නොදුටුවෙමි. ඉහත කිව්වේ මගේ ඉතාම පෞද්ගලික මතයක් නිසා ඔබට එය වීසිකර දැමිය හැක.

පොදුවේ ගත් කල මෙයට මා කැමති අතර, කතාවේ එන සියලුම චරිත වල හැසිරීම ඔවුන්ගේ නාමික සිරස්තල යටතේ වෙන වෙනම ලියා දැක්වූවද සෑම පරිච්ඡේදයකින්ම විග්‍රහ වන්නේ සුහානිවය. එනම් කතාවේ කතා නායිකාවයි. එය සාර්ථක උපක්‍රමයකි.

මේ පොත මට ඉතා සමීපව දැනෙන්න තවත් හේතුවක් වුණේ සමහර තැනක ලියා ඇති හිමාලිගේ අත්දැකීමක් ඒ අයුරින්ම මගේත් පෞද්ගලික අත්දැකීමක් ලෙස මාගේ නිර්මාණවලට යොදාගෙන තිබූ අවස්ථා තිබුණු බැවිනි. මට දැණුනු ඒ සමීප බව පෙන්වීමට පමණක් ඒ ඒ තැන් මාගේ නිර්මාණයකින් කොටසකුත් සමඟ මෙහි උපුටා දක්වමි.

උදා :

“දන්නවද ඇයි කියල හුඟක් සිංහල මිනිස්සුන්ගේ ගෙවල්වල දෙහි ගස් හදන්නේ කියල. ඒ මිනිස්සු ලෝකෙට කියාගන්න බැරි දේවල් කටු තියෙන ගස්වලට කියනවා. රෑට දකින නපුරු හීන, හිතේ තියෙන රහස්. හැම එකම පපු ඇතුළේ හිර කරන් ඉන්න අමාරු නිසා. මට කටු ගහක් වත් නෑ. ඔක්කොම ඇතුළේ ලොක් කරගෙන” ( දෙහි, 22 පිටුව )

දෙහි ගහයි මමයි

ඉස්සර නම් රෑට දකින නපුරු හීන හැම
පාන්දරම දෙහි ගහ ළඟ දිගහරිනව මම
දැන්නම් ඇඳ ළඟට එන්න කඳුළු හීන නැතුවා
බිඳුණු හිතක මල් පීදෙන කවියක් නුඹ ගෙතුවා
.
.
.
ඉස්සර මෙන් ආයෙත් දෙහි ගහ ළඟටම යන්නම්
කොළ හැලිච්ච ගහටම මං මගෙ දුක පවසන්නම්

( බඹරු එළපු දැල්, 2004, නිරාෂ ගුණසේකර, 34 පිටුව )

ඉහත සාරාංශ කළ සංකල්පය ඔස්සේම මුළු කතාවම දිග හැරෙන අතර, පොතේ නම ‘දෙහි’ වන්නේ ද ඒ අනුවය.

“ගමන යන මග ඇති තරම් සොඳුරු දේ තිබියදී ගමනාන්තයට නොඉවසිල්ලෙන් පියැඹීම පිස්සුවකි. නමුත් රමේෂ් සිතුවේ වෙනස් ආකාරයකටයි. ( දෙහි, 108 පිටුව )

දිවි මහරු සතුට

මිතුර, නුඹ බිණූවද
හැරී නොබලා වහා දිව ගොස්
ඉතා සුරැකිව ගන්න ඕනැයි
පාර අග මිණි මංජුසාවේ
දඹ රනක් වන්
දිවි මහරු සතුට…

මේ නිල්ල අතරමග හීගඩුවෙ
සීතළම දිය ඉරක
මීරිතම රොනවුලක නතර වී
කිසිදු කොළහල නැතිව
බිඳක් කල් මරන්නම්…

දුර ඈත කඳු පෙතක
හිස සිඹින නල රැළක
නුරාබර තතට කන් යොමන්නම්
නුබ සරන සියොතුනගෙ
රටා හෙවණලි මැදින් ඇදෙන්නම්…
.
.
.
පිය මිතුර, ඔබ සිතයි නම් තවම
ජීවිතේ මාවතේ
දිනිය යුතු සතුට යනු
පියෙන් පිය පසු කරන්
ගමනාන්තය කෙළක
හමුවනා දෙයක් නම්…!

( සුදු කතක් හා මධුවිතක්, 2014, නිරාෂ ගුණසේකර, 70 පිටුව )

හිමාලිට, නිර්මාණකරණයේ දිගටම යෙදෙමින් වඩාත් සාර්ථක නිර්මාණ වලින් අප හමුවට යළිත් එන්නැයි පතමින් මෙතැනින් නතරවෙමි. ජය!
නිරාෂ ගුණසේකර

අවුල්

awul Kalpa Rajapkshe picture

ලියන්නෙම නෑ කියා සථප කර ඉන්නා විටෙක
කිසිම කවියෙක් අවුල් කළ නො යුතුයි
බත් උයන්නට ඉන්නා
තනියම හිතන්නට හැකි
ගැහැණු සිත.

ලේ පරිශුද්ධ කරවන
හදවත මස්පිඩක් මිස
වෙන කිසිම ශ්‍රීයක් නොමැති බව
දිවුරා පිළිගන්න එකඟ වුණ මොහොතක
කවියෙක් අවුල් කළ නො යුතුයි
හදා ගත් විට හිත – දකින්නට
රන් පාට විස්කි වීදුරුවක
රවුම් පතුළක
හඳ!

Anumpama Godakanda wants to know what I think about her poetry. October 2014

Posted on facebook March 20, 2015 at 9:09pm

I read Anumpama Godakanda’s poetry collection several times hoping to figure out the message she intends to deliver to the audience with her verses. But as Jim Morrison said “Listen, real poetry doesn’t say anything, it just ticks off the possibilities. Open all doors. You can walk through any one that suits you” and Anupama Godakanda’s poetry appeals to me because they don’t lament-at all! Even when she talks about her lonesomeness or the lonesome in general it doesn’t sound like a sad song. Instead it is a song of acceptance of the reality while opening a door for a broad view but not an invitation into a private life.

Godakanda’s poetry covers a sociopolitical aspect with a strong standpoint and she shows that she knows what she is talking about. It seems that she is not ready to take the best next seat behind male writers in the country but she is eager to discuss and let her views be discussed while she sits at the front. In some of her poetry she seems she takes things a little personal and also she under-estimates her reader because she tries to explain some things too much instead of letting the reader to ‘just google’ it. However, I find it in a positive way because I feel Godakanda’s enthusiasm does not want any reader to feel left alone. Since her poetry is published already online we already get to witness the way readers criticize her work constructively and also based on emotional connection. Perhaps that’s what Jim Morrison told about opening doors with poetry to suit each and every one.

Somehow Godakanda has already begun to build a platform and be exposed in the literary world though she has not yet published in the printed form. Godakanda may have studied creative writing and may be following the tips and tricks by experts, such as keeping it to the simplest style while letting the deepest thoughts be understood without the help of a dictionary, explanations or any other foot note. Perhaps she is a naturally blessed with an non complex yet lucid way of leaving words fall free and run towards their destination like small creeks, or like streams that flow without a loud roaring but which, in the end, feed the vast ocean. Her poetry is inspired by good reads but relates to timely discussable topics leaving an image of a brave, strong, creative writer instead of being a feminist or any other activist.

Godakanda, does not have the habit of writing a poem on every flower, moon, or a dew drop she comes across on her way to work. She wants the readers to know the mature woman is like any other mature man sees the world: not through a tunnel. Because of the same reason Anupama Godakanda’s poetry collection is a remarkable read though they remain intimate and close to her heart.

ඔබ නැවත ගයන තුරු

ඒ අවසාන ගීතය බවත්
වයලීනය කැඩී ඇති බවත්
දන්වා එවා ඇති ලියුම
පෙම්වත, සඟවා තැබෙන.
ඉතා ළාමක වුවත්
හිතට දැනෙනා බවක්
දන්වා එවා ඇති ලියුම
පෙම්වත, නිතර කියැවෙන.

Kalpa Rajapakshe art/phot

Kalpa Rajapakshe art/photo

අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රමාද දෝෂය

කුරුල්ලෝ
වැරදීමකින්
නුඹ මගේ ජනේලය ළඟින් පියාඹන විට
වැරදීමකින්
මට හැකිය
පියන ඇර බලන්නට

නුඹට ඇත්තේ
නාද කෙරුමට
හුරුපුරුදු උපාහාස තාලෙම
මටත් ඇත්තේ තරහ අරගෙන
වී පොදක් විසිකර දමන්නට.