Entries from October 2017 ↓

කෙතරම් පලා පැහැ වීද ඒ නිම්නය


සමහර විටෙක
සිහිවේ සුළඟ
කෙතරම් සුනැමි විද
කෙතරම් සිසිල් විද.
විඳිමියි සිතෙන විට නැවත
ඉඳහිට
කපා ඉවරයි දිගු වරළ.
මනස හදවත
අහස වාගේ ඇරුණු කාලෙක
නුඹ පැමිණ
ගල් කරවීය ලෝකය.
දැන් මල් නැත, කුරුල්ලන් නැත,
නිම්නය කොළ පාට නැත.
රේඩියෝවේ හඬ නැත.
තේ රස නැත.
කැටපත තුළින් මා වෙත
මා එබෙන්නෙත් නැත.

Pandora Man

I made you immortal
With paper and ink
I gave you palms of a healer
And I named you beautiful.
Then one evening
you walked out of the book
like soft light reflecting on tender leaves.
Light must fall through
So that I let; you take my fingertips
Opened me like a treasure box
to see that it was only love that I contained.
Now that you spilled every bit of it
Now that I am empty
Now that you are not back in fiction
Do you too think hope comes after evil has done it works-
always?

Dog’s heart


After Gin and tonic
everything walks away from me
I can’t stop thinking of you
so I pick up Rudyard

The random page I open
the way one does with the bibble
talks “of giving heart to a dog to tear”