Entries Tagged 'කෙටි කතා / Short Stories' ↓

නපුරු හීන

Google images

Google images


මා අවදි වුණේ කම්පනයකින්. මා දුටුවේ නරක හීනයක්. ගැහැණියක් විසින් පැදවුණ කුඩා ගුවන් යානය නඳුන් උයනක් සේ සකස් කරවා තිබූ අපගේ ගෙවත්තෙ පිටුපසට කඩා වැටීම. එහි සිටි ගැහැණියත්, දරුවාත්, අනෙක් දරුවන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙක් මගේ මිතුරියකගෙ වීමත්, අනෙකා මගේ වීමත් මේ උදෑසන මට හුස්ම ගැනීම අපහසු කරනවා. “එහෙනම් ඒ අයට හොඳක් වෙනවා” මම අම්මාගේ පදනම් විරහිත තර්කය පිළිගැනීමට සූදානම්. “නමුත් දැක්ක කෙනාට හොඳ නැහැ.” ඒ කොටසට එකඟ වෙන්න බැහැ. අද විය හැකි දවස ගැන මා සාංකවෙන්.
මා පරිඝනකය පණ ගන්වා මිත්‍රයෙකුට පණිවිඩයක් යවන්නට සිතුවා. මිත්‍රයෝ.හිත කැළඹුණ වෙලාව.
ලද පණිවිඩ අතර කෙනෙක්. හිත කැළඹුණ.මිත්‍රයෝ.
“ඒ මුහුඳු වෙරළ අසල තැනක්. මිනිස්සුන්ට ඇවිදින්න පාරක් සහ ඉඳගෙන ඉන්න බංකු තියෙනවා. මම ඇවිදගෙන ගියා සෑහෙන දුරක්. තරුණියන් තුන්දෙනෙක් බංකුවක ඉඳගෙන හිටියා. තරුණයන් දෙදෙනෙක් ඔවුන් ඉදිරියේ වැටට හේත්තුවීගෙන. සියලු දෙනාම හඬනගා සිනාසෙමින් කෑගසමින් සිටියා. මා ඔවුන් අසලින් යන විට ඔවුන් සිනාසෙමින්ම මා දිහා බැලුවා. මමත් පිලිතුරු ලෙස සිනාවෙමින් ‘හයි‘ කියා කිව්වා. එක් තරුණයෙක් මා දිහා බලාගෙන හඬ නගා කුණුහරුපයක් කිව්වා. සියලු දෙනාම හිටියේ මා දිහා බලාගෙන. කුණුහරුපය මොකක්ද කියල මට තේරුනේ නැති වුණත් කුණුහරපයක් බව තේරුණා. ගෑනු හයියෙන් හිනා වුණා. මම ඇවිදින පාර කෙළවරටම ගිහින් ආපහු ආවා. එන විටත් අර පස් දෙනා එතනම හිටියා. නැවතත් මා දිහා බලාගෙන. හිනාවෙමින්. මොනවාද කියමින්. එක් තරුණියක් බ්ලවුස් එකෙන් එලියට තනයක් ඇදල මට පෙන්නුවා. දෙවෙනි තනයත් ඇදල පෙන්නුවා. ලොකුයි. හරිම ලස්සනයි. දෙවෙනි තරුණියත් තනයක් ඇදල පෙන්නුවා. දෙවෙනි තනය ඊ ළඟට. ඒ දෙක පළමුවෙනි දෙක තරම් ලොකු නෑ. ඒ වෙනකොට මට මගේ ඇස් විස්වාස කරන්න බැරිව හිටියෙ. තුන්වෙනි තරුණියත් තන දෙක එළියට ඇද්දාට ඒවා මට පෙනුනෙ නෑ. උන් කළේ විහිළුවක්. නාකි කළු මනුස්සයා පුදුමයට පත් තරන්න.”
“මේක හීනයක් ද? “
“නෑ, ඇත්තටම වුණා!”
“අනිත් අයට කිව්වද? මම කියන්නද?”
“නැහැ. ඕනේ නම් කියන්න.”
“මේ ගැන මොනව හරි තව කියන්න ද? එකතු කරන්න දෙයක් තියෙනවද?”
ඔහු ගැඹුරු සිතුවිලි ඇති නිවුණ කෙනෙක්. නිදහස් ගැහැණිය ගැන, වෙනස් සංස්කෘතිය ගැන, අවංක ශිෂ්ටත්වය ගැන, වටපිටාව ගැන යමක් කියනු ඇතැයි මගෙ බලාපොරොත්තුව.
“උන් කළේ විහිළුවක්. නාකි කළු මනුස්සයා පුදුමයට පත් තරන්න. ඇත්ත. නාකි කළු මනුස්සයා පුදුමයට හා සතුටට පත් වුණා.”

මානවවාදි මහත්තයා

ඒ32 පාරෙන් මන්නාරමේ ඉඳන් යාපනේ කොච්චර ගියත් මට එපා වෙන්නේ නෑ. වලේ වැටි වැටී කැඩිච්ච පාරේ දුවිලි කපාගෙන සංගුපිඩ්ඩි පාලම ළඟට ආවම, ඒ පේන් මූදේ නිල, වෑන් එක ඇතුලෙ ඉඳිද්දිම මාව සීතල වතුර එකක් දැම්මා වගේ නිවල දානවා. තැන් තැන් වල් සුදු පාට කුරුල්ලො වතුරේ හිටගෙන ඉන්නව පේන කොට මට මතක් වෙන්නේ එකොළහ වසරේ සාහිත්‍ය පොතේ නල දමයන්ති කතාවේ තිබ්බ උපමාවක්. නිල් කැටපතක් මත තැබූ පුළුන් ගුළියක් වගේ හංසයෙක් ගැන ඒකේ කියන්නේ. මේ හෙලවෙන්නැති වතුරෙ ඉන්න කුරුල්ලෝ හරියට ඒ පුළුන් ගුළියෙන් ගැලවිලා නිල් කැටපතේ රැඳුණු පුංචි කැබැලිති වෙන්න ඕනේ. හවසට හුළඟ සනීපයි. මුහුද මැද්දේන් සීරුවට ප්‍රධාන ගොඩබිමට වාහනේ පදින කොට හිතාගන්න බෑ අපි ඉන්නෙ වතුරෙද ගොඩද කියලා. ඒ හැඟීම මට වගේම පිට රැටියො, මානව හිමිකම් සංවිධානවල අය, විනෝදෙට යන අය, යුද්දෙන් මැරුණ දූ පුතුන් වෙඩි කාපු තැන් බලන්න යන උදවිය වගේම මේ පළාත් වල ඉන්න බස් එකේ නැගල එදිනෙදා වැඩට යන මිනිසුන්නටත් දැනෙනවා ඇති. ලංකාව වටේම කරක් ගැහුවත් මේ වගේ නොකිළිටි ලස්සනක් මම දැකළා නෑ.
මං දැන් මේ ඩ්‍රයිවර් රස්සාවට ඇවිත් සෑහෙන කාලයක්. අප්පොච්චි හිටියනම් මෙහෙම වෙයිද. ඒත් මම වැඩට ආව එකෙන් ගෙදර ප්‍රශ්න සෑහෙන්න විසඳුනානේ. පොත් වල තියෙන නිසාම නෙමෙයි මට පේන හැටියට දුප්පත් මිනිහෙකුට වෙන්නේ නොනැසී ඉන්න අරගලයක් කරන්න. බඩ වියතට එනකොට සදාචාරය සිහිවෙන්නෑ. වත්කමක් ඕනෙ ප්‍රශ්න විසඳන්න. ඒ හින්දනේ මං හිතුවේ ඉස්සෙල්ල ජීවත් වෙන ක්‍රමයක් හදා ගන්න. මේ කරන හැටියට විවෘත විශ්වවිද්‍යාලේ පාඨමාලාව ඉවර කරගත්තොත් ඇති. එතකොට පවුලට යුතුකම් වගේම සුදුසුකමක් ගන්න වුවමනාවත් ඉටුවෙලා.
දිග ගමන් ආවම මට තියෙන අමාරුව බුලත් විටක් කන්න බැරි වෙන එක. මං වගේ තරුණයෙක් බුලත් කන එක හරි නෑ කියල මහත්තය කියනවා. සමහර සුදු මහත්තුරුන්ට හොඳ කෝපි එකක් නැතුව ජුවල් යනව වගේ මටත් දවසට එක විටක් හරි ඕනේමයි. විට හොයන්න කඩ ගානේ ගිහින් තමයි මම මේ පැති වල මිනිස්සු එක්ක යාළු වුණේ. අපේ ගමේ ආතල, මාමල වගේමයි මුන්දැලත්. සමාන්‍ය මිනිස්සු කොහෙත් අසරණයි. මං මන්නාරමේ මිනිස්සුන්ට කැමතියි. යාපනේ අය අහංකාරයි. සිංහල මිනිස්සු වගේමයි දෙමළ මිනිස්සුත්. මිනිස්සුනේ. අම්ම බයයි මං දෙමළ කෙල්ලෙක් කර ගහයි කියල. අක්ක කියන්නේ දෙමළ කෙල්ලො කොළඹ කෙල්ලන්ට වඩා හොඳයි කියලා. කෙල්ලො කොහෙත් කෙල්ලොනේ. මිනිස්සුන්ව එහෙම ජාති, කුල,ආගම් බේද වලින් සමන්‍යකරණය කරන එක වැරදියි. පොත් පතින් තේරුම් ගත්තට, ඕවා අම්මල එක්ක කතා කරල විසඳන්න බෑ. ඒකට පිටින් එන මහත්තුරු. ජීවිතේ ගැන ප්‍රඥගොචර දේ කියනවා. ලංකාවේ මහත්තුරුත් ගමන් යද්දි ඒවා කතා කරනවා. හැබැයි මාත් එක්ක කතාවට එන්නෑ. අපේ මහත්තයා වගේ වැල් වටාරම් නැතුව මට පැහැදිලි සරල ඉංග්‍රීසියෙන් සංවාදයක් කරගෙන යන්න පුළුවන්. සමහර වෙලාවට ඒකනේ ඒ අය මහත්තයගෙන් අහන්නැතුව මගෙන් දේවල් අහන්නෙ. ඒ වුණාට මං පෙන්නන්න යන්නේ නෑ. මහත්තයගේ හිත රිදුණොත්. දෙමළ මිනිස්සුන්ගෙ මානව හිමිකම් ගැන මහත්තයා කොයිතරම් වැඩ කරනවද. අරව මේවා බෙදා දෙන්න, ප්‍රශ්න සොයල බලන්න නිතරම එහෙ මෙහේ යනවා. මං ඒත් කල්පනා කරනවා මහත්තයගෙ ගමත් ඉතාම දුප්පත්, ඒත් ඇයි එහෙට මුකුත් නොකරන්නේ කියලා. මහත්තයා කියන්නේ යුද්දෙන් අවතැන් වුණා කියලා කියන පැති වලට ආධාර ගන්න ලේසියි කියල. “සමාජීය අයිතිවාසිකම් රැක දෙන්න කට්ටිය ඉන්නවා. මං කරන්නේ මූළික අවශ්‍යතාවයන් පිරිමහගන්න තියෙන අයිතිය තහවුරුකරන උපකාර ලබා දෙන එක.” මහත්තයා කිව්ව, මං නොදන්නවා වගේ ඔළුව වැනුවා. මගේ දැනුම පෙන්නලා, මේවා ගැන පුද්ගළික මතිමතය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් මගේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස පිළිබඳ අයිතිවාසිකම අත්හදා බලන්න ගියොත් රස්සාව නැති වෙයි. එතකොට ගෙදර අයගේ මුළික අයිතිවාසිකම්? මං මොළේ තියෙන හරකෙක් වෙලා.
පිටරට අයට උතුරට යන්න ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ අවසරය අවශ්‍යයි කියන නීතිය තදිනම ක්‍රියාත්මක වෙන්න ගත්තට පස්සෙ මේ ගමන් යන්නෙ මහත්තයි මායි විතරයි. ඒ ගමන් පාලුයි. කැලේ පැත්තට එද්දි ගෙවල් දොරවල් ඇත්තෙම නෑ. පාර අයිනේ පොඩි කඩේකින් තේ බීල ආයිත් අපි ඔහේ යනව. හිත්වල අතරම්ං වෙලා වගේ. මට පේනවා බර මල්ලක් උස්සන් යන තලෙළු උස හාදයෙක්. එයා වාහනේ නවත්තන්න කියනවා. මහත්තය නිදි නිසා අහ අහ ඉන්නැතුව මං නවත්තලා කණ්ණාඩිය පහත් කරා.
“ඉඩ තීනවනම් මටත් යන්න පුළුවන් වෙයිද? බස් එක අල්ල ගන්න.”
මහත්තයා සර්පයෙක් දැක්ක වගේ කෙළින් වුණා. “අනේ මල්ලි, අපි මේ ඉස්සරහ පරෙන් හැරෙනවා. වැඩි දුර යන්නේ නෑ.”
“මම ගෙදර යන ගමන් වෙන වැඩකට ගිහින් ට්‍රාන්ස්පොර්ට් එක මිස් වුණා. වතුර උගුරක්වත් නැතුව අව්වෙ පයින් ඇවිත් අමාරුයි.” තරුණයා හිනාවක් ඇඳ ගත්තා. මං කණ්නාඩියෙන් මහත්තයා දිහා බැලුවේ හිත වෙනස් වෙයිද කියලා. උන්දෑ මටත් ඔරවනවා. මං මගේ වතුර බෝතලේ අරන් ඒ මනුස්සයට ගන්න කිව්ව. ඒක ‘ඉන්ඩියානා ජෝන්ස්’ චිත්‍රපටියෙ වීරයා අරන් යන විදියේ එකක්. මට ලැබුණ තෑග්ගක්. තරුණයා මම බල කරාම ඒක ගත්තා.
“යමු! යමු!” මහත්තයා ඉක්මන් කළ නිසා මම ආයිත් වෑන් එක ස්ටාර්ට් කළා. ” ආමි කාරයෝ දාගෙන ගිහින් මගේ සංවිධානෙත් වහන්න වෙයි. තමුසෙට පිස්සුද?” මහත්තයගේ මූණේ අබ පිපිරෙන ගානයි. ගිය මාසේ මං ගෙදර යන්න හැදුවම වගේ. අක්කගේ දුව නාවන දවසේ කෙල්ලට කරාඹු දෙක මං අරන් එන බව පොරොන්දු වෙච්ච නිසයි ගමේ යන්න හැදුවේ. “බෑ! බෑ! කොහොමටත් බෑ! දඟ දාලා අමාත්‍යංශෙන් මේ මිනිස්සු යන්න අවසර ගත්තේ.” පපුව හිර කරගෙන මං හිටියේ. අන්තිමට මං එනකන් ඉඳලා අක්කගේ කරාඹු දෙක කෙල්ලට දාලා. අක්ක ලොකු වුන වෙලාවේ අප්පොච්චි අරන් දීපු ඒ අරුංගල් දෙක ජීවිතේටම කණෙන් ගැලෙව්වෙ එදා කියලා අම්ම නෝක්කාඩු කිව්වා. මං විවෘත විශ්වවිද්‍යාලෙට ගෙවන්න තිබ්බ සල්ලි ටිකෙන් මාලෙකුත් අරගෙනයි ඒ පාර ගමේ ගියේ. අක්ක ස්තූතියි නොකීවට ලොකු බත් පිඟානක් බෙදලා හමෝටම කලින් රජ්ජුරුවන්ට වගේ දෝතින්ම ළඟටම ගෙනත් දුන්න.
අද අපි හෝටලේට යනකොට රෑ වෙනවා. වෙන සංවිදාන වලිනුයි, ආණ්ඩුවේ වැඩට ඇවිත් නැවතිලා ඉන්න අයයි එක්ක වෙනදා වගේ මහත්තයට බියර් බොන්න වෙන්නෑ. කාලා ඇඳට යන්න වෙයි. පාර අයිනේ ගෑනු කෙනෙක්, තව වයස අම්මා කෙනෙකුයි කොලු පැටියෙකුයි එක්ක වාහනේට අත දානවා. “එපා! දැක්කෙ නෑ වගේ ඇරල යනවා” මහත්තයට යකා නැගලා. ඇයි දෙය්යනේ ඒ ආමි කාරයෝ නෙමේ නේ! දෙමළ මිනිස්සුනේ. ඒ මිනිස්සු නගා සිටුවන්නනේ මහත්තයා වැඩ කරන්නේ.
“හිඟන හැත්ත” මහත්තය දත්මිටි කනවා.
“ඒ ගැනි බඩ දරු අම්ම කෙනෙක්. ඉස්පිරිතාලෙට යන්න ඕනේ වෙලාද දන්නෑ” මම එකට එක කියන්න හිතුවේ තරහට.
“ඉස්පිරිතාල ගානේ රස්තියාදු වෙන්න බෑ. මට ලෑස්තිකරගන්න වැඩ තියෙනවා”
මම කණ්නාඩියෙන් මහත්තයව විනිවිද යන බැල්මක් දැම්ම. මහත්තයගේ බැටළු හම ආයිත් එළියට අරන්. “මහීපාලට තේරෙනවනේ. පොඩි දේට වඩා වැදගත් දේට මහන්සි වුණොත් මෙයාලව සදහටම අපිට ගොඩ දාන්න පුළුවන්.” මම අවඥාවට හිනා වුණා.
කොහොඹ ගස් අස්සෙන් ඉර වැටෙන කොටම යාපනේ රත් වෙන්න ගන්නවා. බයිසිකල් වල නැගපු මිනිස්සු, ළමයි එළියට බැහැලා. බෞද්ධයෝ බස් එකේ යනකොට පන්සල් ළඟ පස්ස උස්සලා නමස්කාර කරලා තුන්සරණේ පිහිට ඉල්ලනවා වගේ මේ මිනිස්සුත් කොවිල ළඟින් යද්දි මෝටර් සයිකලේ නවත්තලා කකුල් දෙක අතර බැලන්ස් කරගෙන වැඳලා දවස පටන් ගන්න දේව පිහිට ඉල්ලනවා.“දුකින් පෙළෙන සත් දුකින් මිදෙත්වා. බියෙන් පෙළෙන සත් බියෙන් මිදෙත්වා. සොවින් පෙළෙන සත් සොවින් මිදෙත්වා. නිතින් මෙහැම සත් සුවපත් වෙත්වා!!” මං වාහනේ පිහින ගමන් මෛත්‍රිය වඩනවා. මහත්තය ගැන ඇති වුණ තරහත් අඩු කරගන්න ඕනේ.
කලින් වතාවේ එළුවො බෙදා දුන් ව්‍යාපෘතියේ අවුලක් විසඳන්න මහත්තයා ආවේ. රැස්වීමේදි මිනිස්සු කිව්වා බෙදා දීපු එළුච්චියො පන්සීයටම හිටියේ එක පිරිමි එළුවලු. මහත්තය ඔළුව කැසුවා විතරයි. දැන් ඉතින් මේ එලුච්චියොන්ගෙන් වැඩක් තියෙනවද. සල්ලියි, කාලයයි, බලාපොරොත්තුයි සේරම වතුරේ. මේ මිනිස්සු පවු. ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගත්ත වෙලේ මං දෙමළ පොඩ්ඩක් ඉගෙන ගත්තනම් මේ අහිංසක මිනිස්සුන්ට කියන්න තිබ්බා “මේ මානව හිමිකම් කාරයවත් පට්ටියට දා ගත්ත නම් එක එළුවෙක් හරි කියලා.” මහත්තයගෙ මූණට අත මිටි කරල පාරක් ගැහුවනම් මට මෛත්‍රී භාවනාව මුල ඉඳන් පටන් ගන්න තිබ්බා.

The bird- not lost

(Harshaji Asela Photo)

It was like a spring day, suddenly. Though, winter was not over yet. Shadows of a threat of rain shrouded the sky, while I was coming home. At the usual bend I saw a bird fluttering in the streaming dark. Lost? Perhaps not lost- I did not know. It was alone but maybe not lonely. Who knows! Maybe it has just escaped from the triangle going home. To some home is not home.
I don’t speak bird so I talked like a stupid woman.“ Hello tweety birdeeeey…..” it wrinkled its beak giving me ‘wtf’ look. I backed off.
I: “ok dude, you drunk? If you are in trouble you can tell me.” It didn’t even give a wry face. Just went about fluttering. I parked the car on the wrong side close to the fire lane. I turned the hazard lights on like my neighbors who are so determined to carry their local hearts everywhere they go in the world. At first I was disgusted about this cultural habit but then I learnt in my own native place one ex first lady goes to ‘pola’ and turns her hazard lights on, so that she can shop while inside the car. She just asks the vendors to bring the goods to her. Now some elite and wannabe elite ladies following the ex-first lady block the road at delkanda pola stretch on Sundays. I took some photos this time, thinking how exotic that is.
Anyway, I cleared the throat “brov, if you are high and don’t wanna go home, you can crash on ma couch, we can phone your parents or do whatever it is necessary”
Then it turned “hey soul sister, I appreciate yo charity. But I’m cool. Let me mind my own piss and you Just chill ok! My eye balls popped. “No offence!” He added making a v sign with its beak. ‘Peace!’
“OMG! How dare it.., so brown and tiny and punkish but this black inside?” I thought.
Will I give up? I am the adult here. If I leave him here i’ll be tossing and turning in the bed tonight wondering what might happen to the tiny thing. I am supposed to bring it home, give it some food, water and a place to sleep then in the morning I can look for the nest. At least I can put it on high branch of a tree for it to fly away for the sake of my unflagging conscience.
I followed it on the side walk. It started to laugh like a peacock. Then it stopped. I bumped in to it.
“You were not maintaining the safe distance. Not my fault. If you hit behind it is your fault. I passed the driving test” It winked.
“What I’m saying is, a lost bird can’t give directions to another lost bird and I’m not lost. Period!
I walked back and got in the car. I drove close to the bird then honked and signed to get in.
“jees! you are just like my parents. Honking in a residential area? Go back to where ever you came from”. Then it hopped into the car and buckled up. I smiled.
“What so funny here?” It was questioning me as if I was in its car.
“I know you are not suicidal or anything. What happened?”
“Not yer fucking business” Then it paused but told me “I’m a legal adult but my folks don’t get it. Life sucks big time because of this so called selfish love and cultural bonds”
“I know”
“You know?”
“yeah! Sometimes after fights I take off in cold nights hoping never to return but I have to. I suck it up and come back pretending I only went for a stroll.”
“I’ll go homeless but I’m not a chicken”
“I’m a chicken but stay with us tonight”
The bird agreed. I gave it some rice and water and a blanket. In the morning it told me “Thank you. You know what. I’ve left home several times but when night becomes velvety black and roads are empty it freaks you out. Then you had to get back to the shit hole. No choice. You put your dignity in the back pocket and walk in to their empire. You can’t reach the back pocket for the dignity they will shower you with bullets like cops justifying that you were reaching for a gun. Sometimes I wish I had one to blast my own brain. Thanks again sister.”
“Where will you go?”
“I’m gonna tell them that I’m moving out” The bird smiled. “No hard feelings!”
I made a v with my fingers and placed on the chest. It nodded and hopped away!

හත් වෙනි කොටුව by Ruwan Bandujeewa

on Wednesday, May 18, 2011 at 2:43pm

මං වෙසක් කූඩුව ඇතුලට රිංගලා දොර වහ ගත්තා .කූඩුවෙ යට කොටුවෙ හරහට හයිකරලා තිබ්බ උණ බට පතුරෙ ගහලා තිබ්බ ඉටිපන්දම නිවලා දාලා, ඉටිපන්දමටම හේත්තු වෙලා ඇස් පියා ගත්තා. හුළං පාරෙ සැරට කූඩුව එහෙට මෙහෙට පැද්දුනා .

එක පාරට තිගැස්සිලා වගේ ඇහැරිලා බලනකොට මං ඉස්සරහින් ලොකුවට හතේ ඉලක්කමක් ඇඳලා තිබුනා. මං හිටියෙ කොටුවක් ඇතුලෙ ත්‍රිමාණ හැඩතලවලින් විනිර්මුක්තව සහ ද්විමාන අංග ලක්ෂණ වලින් යුක්තව.මගෙ කරේ පොරෝ කෙටියකුයි ලොකු පොට්ටනියකුයි තිබුනා. ඇඳගෙන හිටියෙ සරුවාලයක් වගේ එකක්. ඒකත් ටිකක් දුර්වර්ණ වෙච්චි එකක්. සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා පියවුරු සහ පශ්චාත් ප්‍රදේශය වුවමනාවෙන්ම ලොකුවට ඇඳලා තිබුනු ලස්සනයි කියන්න පුලුවන් තරුණියක් මගෙ අතේ එල්ලිලා හිටියා. එයා හිටියෙ සිටු කුමාරියකට ඔබින සළුපිළි සහිතව. අපි හිටියෙ මහ වනාන්තරයක් මැද්දෙන් වැටිලා තිබ්බ පොඩි අඩි පාරක් දිගේ ඇවිදගෙන යමින්. එයා වෙලාවකට හුඟක් ප්‍රීතියෙන් , වෙලාවකට තැතිගැන්මෙන් සහ වටපිට බලමින් .

අඩි පාර එන්න එන්නම පටු වෙමින් තිබුනා. මං හිතන්නෙ අපි ඒ වෙනකොටත් වනන්තරේ මැද්දෙන් හුඟ දුරක් ඇවිත් වෙන්න ඇති, සෑහෙන්න මහන්සියි, වතුර තිබහයි, කකුල් රිදෙනවා ,එකක් නෙවෙයි .ඒ මදිවට කරේ තිබ්බ පොට්ටනිය හරිම බරයි.මං ඒ පොට්ටනිය පොඩ්ඩක් බිමින් තියලා එතන තිබ්බ ගල් පොත්තක් උඩ වාඩි වුනා. එයත් මං ගාවින්ම වාඩිවුනා.එයාට ටික වෙලාවකින් නින්ද ගියා මගෙ උකුළ උඩම. ගමන් මහන්සියට වෙන්න ඇති.

මට පොට්ටනිය ලිහලා බලන්න හිතුනෙ ඔන්න ඔය වෙලාවෙ තමයි .මට අයිති දේවල් කියලා ඒකෙ තිබුනෙ මං හැමදාම අඳින ඩෙනිම් කලිසම් දෙකයි, කමිස වගේකුයි, සිගැරැට් පෙට්ටියකුයි, ලයිටරේකුයි විතරයි. සිටු කුමාරිය හුඟක් දේවල් ඒකෙ දාගෙන ඇවිත් තිබුනා. එයාගෙ කසී සළු වගයක්, පාට පාට තන පටි සහ යට සායවල් කිහිපයක්, නයිටි දෙක තුනක් ,හම පිච්චෙනවට ගාන ආලේපන සහිත ටියුබ් එකක්, පොඩි කණ්නාඩියක්, ටිෂූ කඩදාසි ටිකක්, මාරි බිස්කට් පැකට් එකක් එහෙන් මෙහෙන් වගේ මං දැක්කා.

කොහොමත් කලින් රූප රාමු ගැන මට වැඩිය අවබෝධයක් තිබුනෙ නෑ. කෝකටත් කියලා මම ඔලුව කරකෝලා ඊලඟට තිබ්බ රූප රාමුව තිබ්බ කොටුව දිහා බැලුවා. එතකොට තමයි මට හීන් දාඩිය දාන්න පටන් ගත්තෙ. සිටු කුමාරිගෙ අතේ පොඩි එකෙක් කෑගගහා අඬනවා, මං පරණ රෙදි කෑල්ලකින් පොඩි තොටිල්ලක් ගැට ගහන්න දඟලනවා. මම ඊළඟ කොටුව දිහාත් හැරිලා බැලුවා. විනාසයි. ඒකෙ තියෙන්නෙ මට නයෙක් ගහල මැරිලා වැටෙන රූප රාමුවක්. මම බිම වැටිලා කෑ ගහනවා, නයා ෂේප් එකේ උගෙ හුඹහ ඇතුළට ඇදිලා යනවා. එතනින් එහාට තියෙන කොටු ඇතුළෙ මං කොහොමටවත් ඉන්න විදිහක් නැති හින්දා එව්වා බලලා වැඩකුත් නෑ. ඒත් පල්ලෙහා හරියෙ කොටුවක් ලාවට වගේ බලන්න මං කෝමහරි හිත හදා ගත්තා .හප්පා, ඒකෙ තිබ්බෙ සිටු කුමාරිය පිස්සුවෙන් වගේ රෙදි ගලෝගෙන පාරක් දිගේ කෑගගහා දුවන දර්ශනයක්. මේකනම් කොහොමටවත්ම හරියන වැඩක් වෙන්න බෑම තමා.

මම හෙමින් කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා. හරි, දැන් මෙහෙමයි වෙන්න තියෙන්නෙ,අටවෙනි කොටුවට ගියොත් සිටු කුමාරිට බබෙක් හම්බවෙනවා. නවවෙනි කොටුවෙදි නයා ගහලා මාව මැරෙනවා. කෝමත් කතාවෙ අන්තිමට සිටු කුමාරිට පිස්සු හැදෙනවා. තව කොච්චර හිතුවත් මෙච්චර තමා ,තේරුමක් නෑ. වැඩි වෙලා හිත හිතා ඉන්න වෙලාවකුත් නෑ. මම තීරණයක් ගත්තා. මුලින්ම හොඳට නින්ද ගිහින් හිටපු සිටු කුමාරිගෙ නින්ද කැඩෙන් නැතිවෙන්න එයාව රෙදි පොට්ටනිය උඩින් හාන්සි කෙරෙවවා, සිගැරැට් පෙට්ටියයි ,ලයිටරෙයි හැරෙන්න මං මගේ බඩු මුකුත් පොට්ටනියෙන් ආපහු ගත්තෙ නෑ .ඊට පස්සෙ මං හිටපු රූප රාමුව වටේ හයි කරලා තිබ්බ බල්බ් ටික නිවෙන වෙලාවක් බලලා ඒවා ආපහු පත්තුවෙන්න කලින් රූප රාමුව පිටිපස්සට හයි කරලා තිබ්බ පුවක් කොටේට ගොඩ වෙලා හෙමින් සැරේ ඒක දිගේ බිමට බඩ ගා ගත්තා .

මම එතනින් මාරු වෙලා මහ පාර දිගේ ඇවිත් අතුරු පාරකට හැරුනා. කොයි පාරෙත් සෙනග. වෙසක් බලන්න යන ඈයො හැමතැනම. ඒ මදිවට ප්‍රේතයො වැහි වැහැලා. 2600 සම්බුද්ධ ජයන්තිය වෙනුවෙන් පොදු සමාවක් ලැබිච්ච ප්‍රේත ආත්ම රංචු පිටින්.සමහර ප්‍රේතයො බෞද්ධ කොඩි අතින් අරන් කෑ ගහනවා. නටනවා. සින්දු කියනවා. බිම පෙරළෙනවා. එකම විකාරයයි.

කෝමවුනත් එයාව අර විදිහට කැලේ මැද්දෙ තනියෙම දාලා ආපු එක ටිකෙන් ටික මගෙ ඔලුවට වද දෙන්න පටන් ගත්තා .ඇත්තටම මං ආවට පස්සෙ එයාට මොනවා වෙන්න ඇද්ද, අඩි පාර දිගේ ආපහු සිටු මැදුරට ගියා වෙන්නත් බෑ. හුඟක් වෙලාවට කැලේ අතරමං වෙන්න තිබ්බ ඉඩ කඩ බොහොම වැඩී. වැද්දෙක්ට එහෙම අහු වුනොත් ජීවිත කාලෙම කැලේ ඉන්න වෙනවා, පොට්ටනිය ඇතුලෙ කන්න දෙයක් කියලා හරි තිබ්බෙ මාරි බිස්කට් පැකට් එකක් විතරයි, ආපහු සැරයක් එතෙන්ට ගිහින් අවසාන කොටුවත් බලලම එන්න ඕනෙ කියලා මං හිතා ගත්තා .

මං ආපහු හෙමින් සැරේ එතෙන්ට ගිහින් අන්තිම කොටුව දිහාත් ඇස් කොණෙන් වගේ බැලුවා. ෂුහ්, මං දැකපු දේ ගැන මට තාමත් හිතාගන්න බෑ, පුදුමාකාරයි, එයා කැලේ අතරමං වෙලා නෑ, වැද්දෙක්ට අහුවෙලත් නෑ,පිස්සු පෙනුමක් කොහෙත්ම තිබුනෙ නෑ. ඒ වෙනුවට එයා පුදුම විදිහට නිවිලා. සන්සුන් වෙලා. කෙටියෙන්ම කීවොත් ලෝක ධාතුවෙන් සදහටම නික්මිලා..

කෝමහරි ඉතින් මං ගත්තු තීරණෙත් වැරදි නෑ, අන්තිමටම එයත් බේරුනා. මාත් බේරුනා..

(With Ruwan Bandhujeewa’s permission I have posted it here. )